رئیس اتاق بازرگانی خراسان رضوی بر تخصصی شدن فرآوری زعفران تأکید کرد؛ فعالان اقتصادی استان نیز اصلاح قیمت پایه صادراتی، تسهیل رفع تعهدات ارزی و استفاده از ظرفیت افغانستان را از محورهای توسعه تجارت این محصول میدانند.
به گزارش اقتصاد۸، زنجیره تولید و صادرات زعفران در خراسان رضوی با چالشهایی در حوزه فرآوری، شناسایی مبدأ محصول، قیمتگذاری صادراتی و بازگشت ارز مواجه است؛ موضوعاتی که فعالان اقتصادی استان بر ضرورت رسیدگی به آنها برای حفظ جایگاه این محصول در بازارهای بینالمللی تأکید دارند.
محمدرضا توکلیزاده، رئیس اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی خراسان رضوی، در چهلوششمین نشست یکشنبههای اقتصادی استان، شناسنامهدار شدن زعفران را برای حفظ موقعیت رقابتی این محصول ضروری دانست.
به گفته وی، زنجیره زعفران از کشت و تولید تا فرآوری، بستهبندی و صادرات امتداد دارد، اما بخش فرآوری همچنان با ضعفهایی روبهرو است و ساماندهی و تخصصی شدن آن ضرورت دارد.
توکلیزاده همچنین ایجاد مراکز تخصصی خدمات کشاورزی و اختصاص شناسه کالا و کد پاسخ سریع (QR) را از راهکارهای پیشنهادی برای شناسنامهدار شدن محصول و امکان رهگیری آن در مراحل مختلف تولید و صادرات عنوان کرد.
افغانستان؛ فرصتی برای توسعه تجارت زعفران
حسین محمدیان، رئیس کمیسیون توسعه صادرات غیرنفتی اتاق بازرگانی خراسان رضوی، نیز بر بازنگری در راهبردهای صادراتی زعفران تأکید کرد.
وی با اشاره به ظرفیت بازار افغانستان، پیشنهاد داد سازوکارهای مناسب برای صادرات زعفران به این کشور، از جمله امکان تسویه ریالی، بررسی شود. به گفته او، این موضوع میتواند در کاهش برخی موانع مرتبط با تعهدات ارزی صادرکنندگان مؤثر باشد؛ البته تحقق چنین امکانی به بررسی مقررات و فراهم شدن سازوکار اجرایی نیاز دارد.
محمدیان همچنین پیشنهاد بررسی تولید مشترک و عرضه زعفران با برند مشترک ایران و افغانستان را مطرح کرد؛ رویکردی که به گفته وی، میتواند برای دسترسی به بازارهای بینالمللی، از جمله بازارهای اروپایی، مورد بررسی قرار گیرد.
اصلاح قیمتگذاری و تسهیل صادرات
از دیگر محورهای مطرحشده در این نشست، اصلاح قیمت پایه صادراتی زعفران و تسهیل فرایند رفع تعهدات ارزی بود. این موضوعات از مسائل مهم پیش روی صادرکنندگان هستند و بررسی دقیق آنها میتواند به شفافتر شدن هزینهها و تصمیمگیری تجاری کمک کند.
برای خراسان رضوی، بهعنوان یکی از قطبهای تولید زعفران کشور، توسعه فرآوری تخصصی، بستهبندی مناسب، رهگیری مبدأ محصول و تقویت شبکههای صادراتی میتواند زمینه افزایش ارزش افزوده را فراهم کند. با این حال، میزان اثرگذاری این راهکارها به اجرای عملی پیشنهادها، مقررات صادراتی و شرایط بازارهای هدف بستگی دارد.















































