یادداشت استاد محمدفاروق کیانی پور درباره روزهای دشوار بیماری ایرج سامانی، شاعر تربتجامی، بار دیگر ضرورت توجه به مشکلات درمانی و معیشتی هنرمندان و نقش نهادهای مسئول در حمایت از سرمایههای فرهنگی جامعه را مطرح میکند.
هنرمندان، بخشی از سرمایههای انسانی و فرهنگی هر جامعهاند؛ سرمایههایی که حفظ و پاسداشت آنها تنها به برگزاری مراسم، تجلیلهای مناسبتی و بیان عبارات ستایشآمیز محدود نمیشود. ارزش واقعی حمایت فرهنگی، بهویژه در روزهای دشوار زندگی هنرمندان، در اقدام مؤثر، همدلی عملی و پیگیری مسئولانه نمایان میشود.
یادداشت استاد کیانی پور، هنرمند شناختهشده عرصه هنرهای آیینی تربتجام، درباره دیدار با استاد ایرج سامانی، شاعر این شهر که بنا بر این یادداشت با بیماری سرطان دستوپنجه نرم میکند، تصویری انسانی از رنج، امید، آفرینش هنری و دشواریهای مسیر درمان ارائه میدهد.
اشاره به هزینههای درمان، مشکلات رفتوآمد و دغدغههای خانواده، موضوعی فراتر از یک روایت شخصی را پیش روی جامعه قرار میدهد: هنرمندانی که سالها در حفظ و انتقال فرهنگ و هویت یک منطقه نقش داشتهاند، در زمان مواجهه با بحرانهای زندگی تا چه اندازه از حمایتهای مؤثر و در دسترس برخوردارند؟
اقتصاد۸ با انتشار این یادداشت، ضمن پاسداشت اقدام انسانی و فرهنگی استاد فاروق کیانی، توجه مسئولان فرهنگی شهرستان تربتجام، ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان رضوی و سایر نهادهای مرتبط را به ضرورت بررسی وضعیت این شاعر و امکان بهرهمندی او از حمایتهای قانونی و ظرفیتهای موجود جلب میکند.
انتظار میرود دستگاههای مسئول، متناسب با وظایف و اختیارات خود، امکان کمک به کاهش مشکلات درمانی و رفتوآمد این هنرمند را بررسی کنند و در صورت وجود ظرفیتهای حمایتی، برای استفاده از آنها اقدام کنند.
حمایت از هنرمندان در روزهای دشوار، آزمونی برای سنجش فاصله میان تکریم زبانی و مسئولیتپذیری عملی است. امید میرود این مطالبه انسانی، زمینهساز توجه مؤثرتر به استاد ایرج سامانی و نیز یادآوری ضرورت شکلگیری سازوکارهای پایدارتر برای حمایت از هنرمندان در شرایط دشوار زندگی باشد.

یادداشت استاد محمدفاروق کیانی پور در ادامه، عیناً و بدون هیچگونه تغییر منتشر میشود:
به نام هنر، به نام مهر، به نام ایستادگی
در روزگاری که درد، گاه جسم را به تسخیر خود درمیآورد، اما توان آن را ندارد که روحهای بزرگ را به زانو درآورد، توفیق دیدار با شاعر توانمند و فرهیختهٔ تربتجام، جناب آقای ایرج سامانی، فرصتی بود برای لمس معنای حقیقی عشق، هنر و استقامت.
در کنار جمعی از هنرمندان عرصهٔ موسیقی، آواز و بازیهای آیینی تربت، به دیدار مردی رفتیم که این روزها با بیماری سرطان دستوپنجه نرم میکند؛ اما همچنان استوار، امیدوار و سربلند ایستاده است. مردی که گویی درد را نه بیگانهای مزاحم، بلکه بخشی از سرنوشت هنرمند میداند؛ هنرمندی که از دل رنج، واژه میرویاند و از میان دشواریها، شعر میسازد.
چه شگفتانگیز است که در میانهٔ این روزهای دشوار، چراغ آفرینش در وجودش خاموش نشده و حتی در همین چند روز اخیر، آخرین سرودهٔ خویش را به پایان رسانده است. او در جمع ما، با کلام موزون و دلنشین خود، سفرهای از شعر و احساس گشود و بار دیگر نشان داد که بیماری میتواند جسم را بیازارد، اما لزوماً نمیتواند پرواز اندیشه و بالندگی روح را متوقف کند.
در کنار این مرد فرهیخته، بانویی ایستاده است که شایستهٔ ستایشی از جنس عشق و احترام است؛ همسر صبور و فداکاری که همچون شیرزنی استوار، در این مسیر دشوار همراه اوست و با مهر، تدبیر و شکیبایی، کانون خانواده را گرم و پابرجا نگه داشته است. بیتردید، در روزهای سخت زندگی، حضور چنین همراهی، خود تکیهگاهی بزرگ و نعمتی بیبدیل است.
در خلال سخنان ایشان، به نکتههایی اشاره شد که شاید در نگاه نخست ساده و کماهمیت به نظر برسند، اما در مسیر درمان یک بیمار، میتوانند به دشواریهایی جدی بدل شوند؛ از صفهای طولانی و محدودیتهای تأمین بنزین و رفتوآمدهای مکرر درمانی گرفته تا هزینههای سنگین و طاقتفرسای درمان. دشواریهایی که برای یک بیمار و خانوادهاش، تنها یک مشکل روزمره نیستند؛ گاه باری مضاعف بر دوش جسم خسته و روح نگران آناناند.
اینجاست که همدلی، از یک احساس زیبا فراتر میرود و به مسئولیتی انسانی و اجتماعی تبدیل میشود. هنرمندان، سرمایههای معنوی یک شهرند؛ آنان حافظان زبان، فرهنگ، خاطرهها و هویت جمعی ما هستند. پاسداشت این سرمایهها، تنها در ستایش کلامی و تکریم روزهای آسودگی خلاصه نمیشود؛ بلکه باید در روزهای دشوار زندگیشان نیز دستگیر و همراهشان بود.
از همین رو، با نهایت احترام و امید، از مسئولان ارجمند شهرستان تربت جام تقاضا دارم با نگاهی ویژه و حمایتی، مشکلات درمانی و رفتوآمد این شاعر گرانقدر را مورد توجه قرار دهند و در حد توان و اختیارات خویش، زمینهٔ کاهش دغدغههای او و خانوادهٔ صبورش را فراهم آورند؛ باشد که بخشی از بار این روزهای دشوار از دوش این خانواده برداشته شود و استاد سامانی با آرامش و امید بیشتری مسیر درمان را طی کند.
از صمیم قلب، دست نیاز و دعا به درگاه خداوند منّان بلند میکنم و شفای عاجل، سلامتی پایدار و بازگشت هرچه زودتر این شاعر عزیز را به آغوش خانواده، دوستان و جامعهٔ فرهنگی تربتجام مسئلت دارم.
امید که روزی نهچندان دور، بار دیگر در محفل شعر و هنر، صدای گرم کلامش را بشنویم و شاهد باشیم که این گوهر گرانبها، با تندرستی و طراوت، چراغ فرهنگ شهرمان را روشنتر از همیشه نگاه میدارد؛ چراکه بهبود او، تنها شادی یک خانواده نیست، بلکه امیدی برای یک فرهنگ و نعمتی برای شهری است که به فرهیختگانش میبالد.
با آرزوی سلامتی و شفای کامل برای استاد ایرج سامانی
با احترام و ارادت
فاروق کیانی















































